vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

21/02/2011 - Nieuwe problemen in de Langestraat - nieuw wegdek scheurt

Er zijn van die momenten waarop ik gelukkig ben dat er bij een mandaat als gemeenteraadslid effectief een zetel hoort en dat ik één en ander niet rechtopstaand hoeft te doen. Anders was ik geregeld al eens achterovergevallen van verbazing. Zoals in onderstaand dossier van de Langestraat.

Wie het afgelopen jaar niet onder een rots heeft doorgebracht, weet dat er serieus wat problemen waren bij de oplevering van de werken aan de Langestraat. Of beter gezegd: de niet-oplevering. Er waren/zijn immers zoveel problemen met het geleverde werk, dat Affligem wijselijk besloot de werken niet te aanvaarden, de laatste facturen niet te betalen en de waarborg niet vrij te geven. Zo verbrokkelde het asfalt op sommige plaatsen al na een paar maanden, bleek de fundering van de voetpaden van slechte kwaliteit met nu al verzakkingen tot gevolg, bleek de grote betonnen kamer voor de rioleringen, midden in het wegdek aan het kruispunt met de Mazitsstraat, langzaam weg te zakken en moet er ergens iets misgelopen zijn met de nieuwe aansluitingen op de rioleringen vermits in flink wat huizen sindsdien de ietwat oncomfortabele geur van stront hangt.

Wat betreft de vervelende geur geeft het gemeentebestuur nog altijd niet thuis en is de hete aardappel doorgeschoven naar de TMVW (via productlijn AquaRio), die beweert dat er niets aan de hand is. Benieuwd of ze er ook zo zouden over denken indien het in hn nieuwe kantoren zo zou stinken.

Wat alle andere tekortkomingen betreft, heeft het gemeentebestuur besloten niet te eisen dat alles wordt afgeleverd zoals afgesproken in de aanbesteding. Men koos voor een compromis dat er voornamelijk uit bestaat dat Affligem toegeeft en de aannemer minder verplichtingen heeft. Enfin, daar heeft het alle schijn van. Zeker ben ik immers niet. De meerderheid onderhandelt met de aannemer over een dading, een document waar beide partijen in een geding afspreken één en ander te regelen en, belangrijk, nadien daarover niet meer mogen voor een rechtbank dagen.

Wat er in die dading staat, weet ik immers niet. En dat is raar, gezien ik als lid van de commissie openbare werken én als bewoner van de straat toch enige toegevoegde waarde zou kunnen bieden.

De dading is nog niet officieel (ze moet gelukkig door de gemeenteraad goedgekeurd worden) maar ze is wel al klaar. Enfin, dat beweerden tijdens de vorige gemeenteraad zowel de oude als de nieuwe burgemeester toch. De schepen van openbare werken was helaas niet aanwezig op de zitting en niemand van zijn collega's had zich voldoende laten briefen over deze toch wel belangrijke zaak. Alvast dit stukje van het dossier wordt dus zeker vervolgd.

Maar er is meer ...

Nu het asfalt zijn eerste winter achter de rug heeft worden nieuwe gebreken duidelijk. Het asfalt scheurt in de lengte van de straat ...

Je hoeft geen bouwkundig ingenieur te zijn om te weten wat er dan volgt: volgende winter vocht in de scheuren, vriezen, scheuren worden lang gerekte putjes, asfalt verkruimelt op de randjes en voor je 't weet heb je lange putten. Da's nog enigszins te verstaan in een oud wegdek maar na nog niet eens 12 maanden ... dat is toch écht wel niet aanvaardbaar meer.

Volgens de oude burgemeester zouden die scheuren niet in de dading opgenomen zijn en dus onder de gewone garantie van de aannemer vallen. Die zou ze met andere woorden moeten repareren. Het sleutelwoord is hier natuurlijk "zouden". De oude burgemeester heeft zich in 't verleden al een paar keer "vergist" tijdens de zitting van de gemeenteraad (de meerderheid weigerde niet zomaar om de zittingen op te nemen en op het internet te gooien voor iedereen die iets wil gaan nakijken) en het ontwerp van dading werd niet aan de commissieleden voor openbare werken doorgegeven. Afwachten dus.

In 't beste geval zitten we met een slecht aangelegde Langestraat die een dikke 3 miljoen heeft gekost en waar we vanaf 2012 zelf de verzakte voetpaden moeten herstellen en waar we zullen mogen procederen om ieder putje in het nieuw aangelegde wegdek door de verantwoordelijke aannemer te laten herstellen. In 't slechtste geval lukt zelfs dat laatste niet en moeten we ook dié werken nog zelf betalen. En dan hebben we nog niet eens een idee van wat er onder de grond allemaal verkeerd is gelopen.

Naar mijn bescheiden mening is de kans dat onze gemeentelijke schatkist en de bewoners van de Langestraat hier alsnog zonder schade uitraken, dan ook kleiner dan dat Michael Jackson postuum La Esterella zwanger maakt.

Raar dat Steve Stevaert dààr niets over vertelde tijdens zijn speech bij 't feestje van Walter ... ach, Richard Wagner liet het "Die Meistersinger von Nürnberg" al uitroepen ... Wahn, Wahn, überall Wahn!
http://www.tim.vu/pers/93.jpg
 

27/01/2011 - Bedenkingen bij de regimecrisis

Als een land het Europese record vestigt in het zoeken naar een regering en het wereldrecord voor het grijpen ligt, dan is er een probleem. Tot daar de consensus. Wat is de oorzaak? Logischerwijs komen we uit op twee mogelijkheden. Ofwel deugen de politici niet ofwel deugt het systeem niet. Wanneer een patiënt niet geneest, faalt de dokter of is de ziekte ongeneeslijk. We kunnen hier spreken van de B-groep en de V-groep.

Voor de initiatiefnemers van de betoging van zondag 23/01 gaan de politici in de fout. Ondergetekende gelooft echter dat de V-analyse – het Belgische systeem deugt niet – klopt. In een debat horen de argumenten dan naast elkaar gelegd te worden. Laten we dus eens naar de feiten kijken.

Zondag trokken zowat 35 000 mensen op straat onder het officiële motto “los het nu eindelijk op” en “stop met partijpolitieke spelletjes”. In de pers werd deze betoging ook wel “de mars der dwaasheid van de politieke klasse”. Lees tussen de regels: er bestaat wel een goede oplossing binnen België. Een zuivere B-analyse dus.
Ook gelezen: “de opkomst was keurig tweetalig”. Le Soir liet een onderzoeksbureau de samenstelling van de betoging nagaan. Die krant verdient een pluim voor dat initiatief, want het biedt veel inzicht. Slechts 21% van de deelnemers kwam uit Vlaanderen, 44% uit Brussel en 35% uit Wallonië. Daarmee heeft deze betoging bevestigd wat wellicht niet meteen de bedoeling was. De kloof die België doormidden snijdt bestaat echt.

Nog volgens de media ging het om een “geïmproviseerde actie van een stelletje jonge amateurs die geen enkele organisatie achter zich hadden”. Hier past enige nuance, om het voorzichtig uit te drukken. Zowat twee weken lang werd deze optocht gehyped in alle media op zelden geziene manier. Facebook was maar een marginaal kanaal in de mobilisatie.

Het protest van zondag heet “massaal”.
De opkomst was behoorlijk, maar misschien houden we best de maat der dingen toch even voor ogen. In 1996 stapten 300.000 mensen door de Brusselse straten, zondag iets meer dan een tiende daarvan - evenveel als er op dat eigenste moment op het autosalon rondliepen.

De organisatoren wilden niet aan politiek doen.
Ze werden door vele deelnemers gewoon genegeerd. De Belgische vlaggen domineerden het beeld. Een brave betoger die een Vlaamse Leeuw meegebracht, moest zijn biezen pakken. De foto hiernaast, genomen tijdens de betoging, laat weinig aan de verbeelding over als we 't over het resepct voor mekaars cultuur en taal hebben.
En toch, volgens het onderzoek van Le Soir was de gehechtheid aan een verenigd (Franstalig) België het voornaamste motief om mee op te stappen.
Let op, dat is een fatsoenlijk standpunt en daar mag voor betoogd worden. Maar we moeten dat feit wel vaststellen om de betekenis van de tocht in te schatten. In november 2007 telde een Belgicistische betoging al 35000 deelnemers. De verkiezingen die daar op volgden werden gewonnen door partijen met een uitgesproken Vlaamsgezind programma.

Zagen we zondag “dé facebook”-generatie?
Ho maar. Een deeltje daarvan, akkoord. Weer weet Le Soir dat slechts 18% van de deelnemers (6300 in getal, waarvan 1300 uit Vlaanderen) uit de leeftijdscategorie 18-24 kwam.

En wat doet de politiek nu met dit signaal?
We kunnen moeilijk verwachten dat daarmee de verkiezingsuitslag van juni wordt weggeveegd. Dat was geen signaal, maar een dwingende opdracht van de soeverein van dit land: het volk. Die wees een andere richting uit dan de betogers van zondag. Moeten N-VA of CD&V zich na zondag tot doel stellen het programma van SP.a of Groen! te gaan uitvoeren? Eerbare programma’s overigens, maar niet die van de kiezers van N-VA of CD&V. Daarvoor zijn 7500 Vlaamse betogers – waarvan een verwaarloosbare minderheid kiest voor N-VA of CD&V – toch echt wel wat te weinig in getal.

Wat hebben we geleerd zondag?
Eén. Het België-gevoel leeft vooral bij de Franstaligen en mobiliseert vrij beperkt aan Vlaamse zijde (zeker als we van die 7500 nog de deelnemers aftrekken die gewoon uiting gaven aan een terecht gevoel van bekommernis over de vastgestelde stilstand).
Twee. Zondag verzamelde in Brussel een biotoop dat totaal los staat van de massa die in juni besliste dat we nood hebben aan fundamenteel meer Vlaamse autonomie. Het ene feit heft het andere, en veel belangrijkere, niet op.
Drie. Elio Di Rupo had de moed om de betogers meteen met de neus op de feiten te drukken. “Ja, een regering maar niet tegen elke prijs”, zorgde de PS-voorzitter voor een indrukwekkende eenmanstegenbetoging. Daarmee de betekenis van de optocht terugduwend tot het nulpunt.
Terecht, tenzij inderdaad onze politici niet deugen. Wie die mening is toegedaan, moet aandringen op nieuwe verkiezingen. Alleen daar kan dat signaal echt gegeven worden.