vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

25/03/2010 - Nieuw onthaal op 't gemeentehuis en complimenten voor de meerderheid

In 1995 zat ik voor ’t eerst in de gemeenteraad en bij mijn eerste begrotingsdebat pleitte ik voor een hervorming van de geboortepremie die we in Affligem toen kenden. Iedere gezin dat er een kindje bij kreeg, ontving voor die gelegenheid een slordige 1000 frank. Dat was best veel, toen die premie een kleine halve eeuw geleden ingevoerd werd, maar gezien ze sindsdien nooit werd aangepast kon je al in 1995 niet echt meer spreken van een mooi cadeau of een aanmoediging om kikinnekes te maken.

Vandaar dus dat ik jarenlang was blijven herhalen om die premie op te trekken tot een deftig bedrag of ze desnoods af te schaffen. Het duurde zoals dikwijls bijzonder lang om de geesten te laten rijpen, maar een tijdje geleden was het dan zover: de meerderheid zou mijn gedachtengang volgen en besloot de premies dan maar af te schaffen. De administratieve opvolging van de premies kostte immers meer dan de premie zelf bedroeg. OK, ik kon daar mee leven, als was hun oplossing “the next best thing”. Tweede keuze dus. Persoonlijk had ik ze nog liever opgetrokken gezien maar men kan 't niet allemaal hebben in 't leven.

Maar zie na een slordige 15 jaar, kreeg ik dan toch gelijk op de vorige gemeenteraad (waar ik – oh ironie – niet bij kon zijn). De gemeenteraad heeft beslist om een alternatief voor de geboortepremie in te voeren en ouders van pasgeboren kindjes 25 extra huisvuilstickers bezorgen. Goed idee en leuk gekoppeld aan die verdwenen geboortepremie. Ik wil maar zeggen, als de meerderheid iets goeds doet, ben ik niet te beroerd om hen daarvoor te feliciteren.

Ook de geboorteboom, een initiatief dat ik destijds vanuit de milieuraad mee lanceerde, blijft overigens bestaan. Zo blijft Affligem jaarlijks voor iedere boreling een boom planten, een verwezenlijking waar ik best wel trots op blijf.

En nu ik toch met bloempjes aan 't gooien ben: de meerderheid heeft in een luciede moment ingezien dat je het onthaal van een bedrijf (of een gemeentehuis) best niet wegstopt op 't eerste verdiep, maar toch beter op zijn traditionele plek inplant: aan de ingang. Sinds deze week staat onze nieuwe gemeentelijke onthaalbalie dan ook te blinken aan de ingang van het gemeentehuis en in tegenstelling tot wat je zou kunnen verwachten als je ziet welke draken van gebouwen er de vorige jaren zijn gebouwd door de gemeente, is 't zelfs mooi geworden.

Jaja, leden van de meerderheid, u leest het goed: ik geef nog een compliment! Dat gaat niet blijven duren, dat weten we allemaal, maar toch. Geniet er van. Het weze u gegund.
 

22/02/2010 - Gelezen: Omfloerst Separatisme (Bart Maddens)

Ooit al van de Van Rompuy-doctrine gehoord? Ik tot voor kort niet, laat staan dat ik wist dat het de doctrine bij uitstek is die Vlaanderen naar meer zelfstandigheid kan leiden en dat ze genoemd is naar de bedenker (hou u vast): Herman "Rustige Vastheid" Van Rompuy, in de periode dat hij nog niet geroepen was tot het Belgische staatsmansschap. De hele doctrine is samen te vatten in één zin: De Vlamingen weigeren in een Belgische regering te stappen zonder dat er een grote staatshervorming komt.

Volgens politicoloog Bart Maddens is dit de ideale manier om Vlaanderen de nodige zelfstandigheid te bezorgen. Helaas heeft hij moeten constateren dat de CD&V dit politieke "chicken game" over de toekomst van België verloren heeft bij gebrek aan durf en vastberadenheid om door te zetten op 't moment dat het echt telt.

Tweede, maar enige nog bruikbare methode om Vlaanderen vooruit te helpen is wat men de zogenaamde Maddens-doctrine is gaan noemen, de te volgen strategie volgens de auteur van "Omfloerst Separatisme".

Op een coherente en constructieve manier analyseert Maddens in zijn boek de communautaire politiek en de toekomst van België en schetst hij de uitdagingen voor Vlaanderen. Daarbij gaat hij geen heilig huisje uit de weg, en vraagt hij Vlaanderen resoluut om op en zelfs buiten de lijntjes te kleuren.

Uiteraard passeren de communautaire klassiekers van de jongste jaren daarbij de revue: de 5 resoluties van het Vlaams Parlement, Brussel-Halle-Vilvoorde, de federale kieskring, de verlatingsangst van Franstalig België, de regeringscrisis na de verkiezingen van 2007, de noodzaak van een nieuwe staatshervorming en de strategie om die te realiseren. Voor iemand die politiek wat op afstand volgt, een fantastisch boek waarbij je geregeld "ah, zo zat dat precies" denkt.

Aan de basis van het boek liggen de opiniestukken die Bart Maddens de afgelopen jaren publiceerde in tal van Vlaamse kranten en die samen als de Maddens-doctrine worden omschreven. Het leverde hem eretitels op als ‘le nouveau maître à penser flamand’ (Trends/Tendances) en lokt steevast reacties uit van Vlaamse politici en opiniemakers.

Een echte aanrader!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bart_Maddens