vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

29/05/2009 - SPa: nu zeker ... niet

Weinig mensen weten het, maar ook de Vlaamse socialisten doen mee aan de verkiezingen van 7 juni. U moet dat voor de aardigheid eens natrekken, ik heb dat ook moeten doen.
U kan echter ook wachten tot u een verkiezingsfolder van hen in de bus krijgt. Dan zal u meteen merken hoe ze zich willen profileren in deze verkiezingsstrijd. De sossen gaan voor een imago als zwanzers, waarschijnlijk in de hoop de lachers op hun hand en kiesbrief te krijgen.

Enfin, dat denk ik toch. Daarnet bladerde ik eens door hun folder en wat bleek? Ene Saïd El Khadraoui, Europarlementslid voor SPA, dringt er op aan dat er een regeling komt waarbij de banken in twee groepen worden opgedeeld: de zakenbanken, die wat meer speculeren met uw geld, en de spaarbanken, met meer zekerheid. Saïd is dus een zwanzer.

Dat uitgerekend de sossen er voor pleiten de banken in die twee categoriën op te delen is immers hilarisch. Versta me niet verkeerd, ik ben het in principe eens met meneer El Khadraoui en zijn partij. De grap zit hem in ’t feit dat we in ons land zo’n opsplitsing hadden van alle banken. We hàdden ze opgesplitst in zakenbanken (meer kans op winst maar ook meer risico) en spaarbanken (minder hoge winst maar ook minder risico). Een heel goed systeem was dat, tot het een paar jaar geleden, onder premier Dehaene en op aandringen van zijn coalitiepartner werd afgeschaft.

U mag twee keer raden wie die coalitiepartner was … inderdaad, de socialisten.

Eerst schaffen ze een goed systeem af dat de gewone man beschermt en vervolgens voeren ze campagne om dat systeem weer in te voeren en spelen ze daarbij de vermoorde onschuld. Saïd laat zich op de bijgaande foto ook nog eens flankeren door Louis Tobback, socialist sinds het bronstijdperk én dus drommels goed op de hoogte van de ironie van dit verkiezingsstandpunt.

Ofwel zijn de socialisten steekzot geworden en lachen ze met de kiezer zijn gezicht, denkende dat die dommer en korter van geheugen is dan een goudvis, ofwel is ’t inderdaad om te lachen, dat ze zoiets zeggen.

Eén ding is zeker: zwanzers of zotten, ze verdienen mijn stem niet. Nu zeker niet.
 

26/05/2009 - Marokaanse pendelaars = woekerend ongedierte ?

Ik geef toe, de titel van dit stukje is wat provocatief en laat ons hier geen misverstand over bestaan: het is niet waar, het is ook niet mijn mening. Het is zelfs niet de mening van een Vlaamse partij. Mocht dat wél zo zijn, dan zou die partij groot risico lopen om veroordeeld te worden voor racisme. In het Franstalige deel van ons land echter, mag dit soort uitspraken wel.
Op één voorwaarde, het moet over Vlamingen gaan.

Ten bewijze: "Vlaamse pendelaars zijn een woekerend ongedierte" is een standpunt dat een aantal FDF-mandatarissen onderschrijven. FDF-parlementairen Caroline Persoons en Amina Derbaki Sbaï hebben net als FDF-gemeenteraadslid in Brussel Jean-Louis Peters deze stelling onderschreven op de facebook-groep "Bruxelles élargie, libérée et surtout francisée" (Brussel uitgebreid, bevrijd en vooral verfranst). In die groep onderschrijven deze FDF-ers niet alleen hun politiek standpunt maar bestempelen ze de Vlamingen die naar Brussel pendelen om er te werken als "woekerend ongedierte". Dat "woekerend ongedierte", zien de ondertekenaars van dit manifest op facebook "elke ochtend de Brusselse arbeidsmarkt overspoelen om 's avonds bij de vijand het geld af te geven".

Kijk, ik ben voor de absolute vrijheid van mening en dit soort zaken moet dus kunnen. Maar wel op één voorwaarde: het moet mogelijk zijn voor iedereen om zo'n extreme of domme of belachelijke standpunten te verkondigen. En laat nu net dàt niet mogelijk zijn bij ons. Vandaar mijn provocatieve titel. Die zou namelijk niét kunnen.

Twee maten en twee gewichten dus ... en dat is nooit goed voor een maatschappij die zich democratisch noemt.