TIM.vu - Welkom!

	26/06/2012 - CD&V schuift factuur door naar onthaalmoeke’s. Als je opvang zoekt voor je kinderen die nog niet naar school kunnen, heb je grof gesteld de keuze tussen grote crèches van de overheid (staat, gemeente, stad, bedrijf, …) of een onthaalouder. Die laatste zijn dus en soort kleine privé-crèches, die uitgebaat worden door één persoon (soms een echtpaar) en ze vangen hooguit 6 kinderen op. Meestal beperken ze zich echter tot een 4-tal. Deze privé initiatieven in de “markt” van kinderopvang vormen een grote hulp voor mensen die een carrière willen combineren met een gezin – zonder die opvang zouden ze niet kunnen gaan werken. Het is, met andere woorden, een mooi voorbeeld van hoe idealisten (want rijk word je daar niet van) een gat in de markt opvullen en tegelijk een grote hulp zijn voor veel werkende ouders. Veel dorpsgenoten die van hun diensten genieten of genoten zullen het met me eens zijn dat het wegvallen van die onthaalmoeke’s een serieus probleem zou betekenen. En toch leek dat er in te zitten. Enfin, toch voor de Affligemse onthaalouders. Met dank aan … de Affligemse CD&V. Recent kregen de onthaalouders in Affligem immers bezoek van de brandweer. Die was op pad gestuurd door Walter De Donder, CD&V-burgemeester van Affligem, omdat die vond dat de huizen van de onthaalouders vallen onder de zogenaamde “publieke plaatsen” van de Nood Interventie Planning. Bizar, maar soit, zo kennen we de man. Uit de feed back die de onthaalouders kregen van de brandweer, bleek dat ze allen niet enkel een rookdetector zouden moeten ophangen, maar misschien ook branddeuren zouden moeten installeren, een evacuatieplan opstellen én uithangen, grote brandblussers voorzien en noodverlichting ophangen. Ik herhaal, en dat bij volle bewustzijn: dat vraagt de brandweer in woonhuizen. Huizen zoals dat van u en mij, gewoon omdat daar 3 of 4 kindjes opgevangen worden overdag. Noodverlichting in huizen die enkel kamers hebben vanwaar je naar buiten kan kijken! Evacuatieplannen voor eensgezinswoningen! Ik daag u uit iets zotters te verzinnen. Affligem is daarmee strenger voor de privé initiatieven van de onthaalmoeke’s dan de omliggende gemeenten dat zijn. Strenger zelfs dan de wet dat voorschrijft. Dat leek me raar en dus vroeg ik aan de schepen van sociaal beleid, Leen Steenhoudt, of het klopte dat we (om het in het oranje te stellen) katholieker willen zijn dan de paus en zo ja, waarom? Mevrouw Steenhoudt stak vervolgens een lange uitleg af, die meteen afweek van de hoofdvraag om daar via verschillende bijzinnen en zijsprongen nooit meer op terug te komen. Na enig aandringen gaf ze eindelijk een duidelijk antwoord: “ja, we zijn strenger dan de wet dat eist”. Voor het waarom verwees ze ietwat gegeneerd naar partijgenoot Walter De Donder. Die nam immers het initiatief tot doorlichting van de behuizing van de onthaalmoeke’s. Daar door mij op aangesproken trok Walter niet zijn paraplu open maar bouwde hij meteen een enorme circustent die hem moest afschermen van enige verantwoordelijkheid. Immers, hij had het voor de veiligheid gedaan van alle kinderen. Een bizarre redenering voor een privé initiatief is dat. Als klanten vinden dat branddeuren en evacuatieplannen noodzakelijk zijn voor de veiligheid van de opgevangen kinderen, dan zullen de onthaalmoeke’s die die niet hebben, snel zonder klanten zitten. Quod non. Meer nog, Walter verdacht me van profileringsdrang omdat ik dit probleem durfde aankaarten. Over de kern van de zaak echter … geen woord. Hij wilde enkel nog kwijt dat hij de onthaalmoeke’s steunde waar dat kon en dat hij hoopte dat er zelfs méér zouden komen … een analyse waar ik zonder enige moeite fricassé van maakte. Volg even mee: die onthaalouders krijgen ongevraagd bezoek van de brandweer voor een analyse van hun veiligheidsrisico’s en dat op vraag van Walter en zijn CD&V. De factuur voor die analyse schuift Walter vlotjes door naar die (ik herhaal: niet bepaald vet betaalde) onthaalouders zélf. Die krijgen vervolgens te horen dat zware kosten zullen moeten doen waar noch zij zelf noch hun klanten, noch de wetgever ooit naar gevraagd hebben. Maar Walter en zijn partij dus wel. Gevolg: velen denken er aan om de zware investeringen niet meer te doen en te stoppen. Over de kern van de zaak weigerde Walter te debatteren maar nadat de voorzitter van de gemeenteraad haar partijgenoot had gered door het onderwerp af te sluiten, keerde de redelijkheid terug. Walter beloofde tenslotte alsnog om de dossiers met de brandweer te overlopen en daar waar nodig voor een stappenplan te zorgen zodat niet alles meteen gerealiseerd dient te worden en één en ander financieel haalbaarder wordt voor de onhaalmoeke’s. Mogelijks valt de onzinnige eis naar noodverlichting en branddeuren ook weg. CD&V gaat hier lelijk uit de bocht voor een partij die familie en gezin centraal wil stellen maar schijnt dat te elfder ure en na wat gepor van mijn kant eindelijk te beseffen. De soep zal na deze interventie allicht niet zo heet gedronken worden als ze geserveerd werd. Ik volg het in alle geval verder op!